Niemand komt je redden

Soms plaats ik mijzelf in een slachtoffer rol zonder dat ik het door heb. Dan zie ik niet meer hoe ik mijzelf gelukkig kan maken.

Dit gebeurt als ik hoop dat iemand mij in de toekomst komt redden. Bijvoorbeeld: “Ik hoop dat die leuke meid naar mij lacht, dan voel ik me gewaardeerd en fijn” of “Had ik maar minder werk, dan had ik meer tijd voor vrienden en zou ik pas echt gelukkig zijn”

Is er iets in jouw leven dat je probeert te veranderen? Hoop je soms ook dat iemand je komt redden?

Door mijn geluk bij anderen en in de toekomst te leggen, heb ik op het huidig moment een gevoel van leegte. Of een onplezierig gevoel van verlangen. Een gevoel dat het allemaal niet genoeg is. Op zulke momenten zeg ik tegen mijzelf: “Niemand komt mij redden”.

Dat klinkt hard, maar ik bedoel niet dat ik geen hulp mag vragen. Ik wil juist vaker om hulp vragen in plaats van alles zelf oplossen. Nee, wat ik bedoel is dit:

Wat als niemand je gedachtes kan lezen en je helpt zonder dat je dat hoeft te vragen? Wat als die zonnige toekomst nooit komt? Wat als jij zelf verantwoordelijk bent voor je eigen gevoel?

Dat is goed nieuws en slechts nieuws. Goed nieuws want het wachten is voorbij: als je verantwoordelijkheid voor je gevoel neemt kun je meteen in actie komen. Slecht nieuws, want je kunt niet meer wachten en klagen!

Zo’n zinnetje als “Niemand komt mij redden” helpt me soms. En soms ook totaal niet. Was de wereld maar zo simpel dat ik het met een zinnetje kon oplossen.